لینک عکس در فتوبلاگ

ابتدا بیایید مشخصات این عکس را بررسی کنیم:
فاصله کانونی: ۱۷ میلی‌متر
دیافراگم: اف ۲۲
سرعت شاتر: هشت ثانیه
ایزو (ISO): صد

اما چه نکاتی را باید برای گرفتن چنین عکسی رعایت کرد:
۱- داشتن سه‌پایه بدلیل کم بودن سرعت شاتر، برای جلوگیری از لرزش الزامی است.
۲- دوربین را در حالت تقدم دیافراگم قرار دهید (این حالت در دوربین‌های کانن AV نام دارد) و دیافراگم را تا جای ممکن ببندید (=عدد دیافراگم را بالا ببرید) تا عمق میدان بیشتر شود. بسته شدن دیافراگم کم شدن سرعت شاتر را به همراه دارد که در اینجا عامل خوبیست (خط‌های نورانی که در واقع مسیر حرکت ماشین‌ها هستند به دلیل کم بودن سرعت شاتر به وجود آمده‌اند).
۳- حداقل میزان ایزو را انتخاب کنید. این مسئله نویز و سرعت شاتر کمتر را به همراه دارد.
۴- لرزش‌گیر لنز (در صورت وجود) را به این دلیل خاموش کنید.
۵- برای جلوگیری از لرزش دوربین هنگام فشرده شدن شاتر در حالت سلف‌تایمر عکاسی کنید. در اغلب دوربین‌های کانن سلف‌تایمر دو ثانیه نیز وجود دارد و حتما نیاز نیست که ده ثانیه منتظر بمانید!
۶- برای رسیدن به بهترین نتیجه بصورت RAW (و نه JPEG) عکاسی کنید. دلیل این مسئله در مورد بعد نهفته است.
۸- برای ادیت عکس گرفته شده وقت بگذارید! البته اگر بصورت JPEG عکاسی کرده باشید بسیاری از اطلاعات پس از فشرده‌سازی از بین رفته‌اند. اما در حالت RAW شما خروجی خام سنسور دوربین را دارید که حین ادیت انعطاف‌پذیری بیشتری دارد. البته منظور از ادیت در اینجا حذف یا افزودن عنصری نیست و تنها اعمال تنظیمات نور، رنگ، روشنایی، سایه‌ها، کنتراست و غیره است.

همان‌طور که در تصویر مشخص است اجزاى اصلى داخلى دوربین‌هاى SLR (چه دیجیتال و چه آنالوگ) شامل فیلم یا سنسور (Film or Sensor)، شاتر (Shutter)، آینه (Mirror) و منشور پنج وجهى (Pentaprism) مى‌شود که آینه پشت لنز و در مقابل شاتر قرار گرفته و وظیفه‌ى انعکاس تصویر و نور به منشور و از آن به چشمى را بر عهده دارد. زمانى که دکمه شاتر فشرده مى‌شود آینه با سرعت بسیار زیادى به بالا پرتاب مى‌شود و شاتر باز مى‌شود تا فیلم یا سنسور در معرض نور قرار بگیرد. این حرکت مکانیکى بدلیل سرعت بالا لرزشى را حین گرفتن عکس به دوربین اعمال مى‌کند و سبب مى‌شود که عکس گرفته شده تا حد کمى محو (Blur)‌ شود. براى رفع این مشکل حالتى به نام Mirror lock-up معرفى شده که با فعال کردن آن زمانى که دکمه شاتر فشرده مى‌شود آینه بالا مى‌رود و در آنجا قفل مى‌شود (در این حالت چیزى در چشمى دیده نمى‌شود – در این حالت هنوز عکسى گرفته نشده است). سپس با فشردن دوباره‌ى شاتر، عکس گرفته مى‌شود و آینه نیز به جاى خود باز مى‌گردد. بنابراین علاوه بر استفاده از سه‌پایه و غیرفعال کردن لرزش‌گیر لنز، حالت Mirror lock-up نیز راه دیگرى است براى دستیبابى به یک عکس شارپ پیشنهاد مى‌شود.

اطلاعات بیشتر:
مفهوم Mirror lock-up
حالت Mirror lock-up

گاه‌گاه با زیر پا گذاشتن قواعد و قوانین عکاسى نتایج متفاوت و تاثیرگذارى خلق مى‌شود. به عنوان مثال ما همواره در پى آنیم که سوژه مورد نظرمان کامل فوکوس باشد و به اصطلاح عکس کاملاً شارپ باشد. اما آیا تاکنون تکنیک Out of Focus (خارج از فوکوس) را امتحان کرده‌اید؟ بدین منظور چندین روش وجود دارد:
• دوربین را روى بازترین دیافراگم (بالاترین اف) تنظیم کنید تا عمق میدان کم شود. سپس روى سوژه‌اى به غیر از سوژه‌ى اصلى در پیش‌زمینه یا پس‌زمینه فوکوس کنید. به این ترتیب سوژه (بسته به عدد اف) محو خواهد شد.
• توسط دکمه‌اى که روى لنز قرار دارد فوکوس خودکار (AF) را به فوکوس دستى (MF) تغییر دهید. اکنون از طریق چشمى سوژه را تحت نظر بگیرید و در همین حین حلقه مربوط به فوکوس دستى را آنقدر بچرخانید تا سوژه از فوکوس خارج و محو شود. اکنون دکمه شاتر را فشار دهید.
• با استفاده از فیلترها و یا ابزار Blur موجود در نرم‌افزارهاى ادیت عکس براحتى مى‌توان تمام عکس یا قسمت خاصى را بطور نرم‌افزارى محو کرد.

به عنوان مثال در این عکس که آن را “من مرده‌ام؟” (?Am I Dead) نامیده‌ام به جاى فوکوس روى آدم‌ها ترجیح داده‌ام که عکس خارج از فوکوس باشد تا حسى مرکب از توهم، ترس و جدایى بیشتر به مخاطب القا شود. این عکس در یکى از آب انبارهاى مخروبه بازار وکیل شیراز و با تغییر فوکوس خودکار به دستى گرفته شده است.

اطلاعات بیشتر:
گرفتن عکس‌هاى خارج از فوکوس
سیزده عکس زیباى خارج از فوکوس

حتماً مى‌دانید که در بسیارى از موزه‌ها و بناهاى تاریخى عکاسى با فلاش و سه‌پایه ممنوع است (البته پیشنهاد مى‌کنم خودتان مسئولیت به خرج دهید و براى جلوگیرى از تخریب آثار تاریخى حتى در نبود چنین قانونى با فلاش عکاسى نکنید). معمولاً نیز نورپردازى این نوع مکان‌ها به گونه‌اى است که نور محیط زیاد نیست و عکس‌ها به دلیل پایین بودن سرعت شاتر و لرزش دست تار خواهند شد. در اینجا راه‌حل استفاده از ایزوى بیشتر است. اما مفهوم ایزو در عکاسى چیست؟ براى دریافت این مسئله پیشنهاد مى‌کنم این مطلب را بخوانید.

سرعت ایزو ISO Speed که مخفف عبارت International Standards Organisation است استانداردى است که سال‌ها پیش براى اندازه‌گیرى سرعت فیلم‌ها معرفى شد و امروزه نیز بیانگر میزان حساسیت فیلم (در دوربین آنالوگ) یا سنسور (در دوربین دیجیتال) در برابر نور است. بنابراین ایزوى بیشتر به معناى حساسیت بیشتر سنسور یا فیلم در برابر نور است و این مسئله به شما اجازه مى‌دهد که در نور کم با سرعت شاتر بیشتری عکاسى کنید.
در عکاسی آنالوگ ایزوى فیلم‌ها با عبارت ASA بیان می‌شد؛ به عنوان مثال ASA 100. آن زمان مشکل این بود که برای تغییر ایزو بایستی فیلم با ایزوی مورد نظر جایگزین فیلم قبلی می‌شد. اما این مسئله در دوربین‌های دیجیتال مرتفع شده و در منوی تنظیمات دوربین امکان انتخاب سرعت ایزوى مورد نظر به راحتى وجود دارد. به عنوان مثال در یک دوربین دیجیتال ممکن است این محدوده وجود داشته باشد: Auto, 100, 200, 400, 800, 1600, 3200 که البته بسته به نوع و مدل دوربین این اعداد متفاوت هستند.
اما این تمام داستان نیست. زیرا ایزوى بیشتر نویز بیشتر را به همراه دارد و این مسئله از کیفیت عکس مى‌کاهد. بنابراین بطور کلی پیشنهاد مى‌شود بسته به نور محیط تا جاى ممکن ایزوی روى کمترین مقدار تنظیم شود. با این حال میزان نویزپذیرى عکس در دوربین‌هاى مختلف متفاوت است و این مسئله به ابعاد سنسور مربوط است. در واقع هر چه ابعاد سنسور دوربین دیجیتال بیشتر باشد عکس در ایزوهاى بالا نسبت به دوربین‌های با سنسور کوچک‌تر کمتر تحت تأثیر نویز قرار میى‌گیرد. دلیل این مسئله وجود پیکسل‌هاى بزرگ‌تر در سنسورهاى بزرگ است. به این ترتیب که پیکسل بزرگ‌تر نور بیشتری را دریافت می‌کند و در نتیجه نسبت سیگنال به نویز افزایش پیدا می‌کند. پس تاکنون باید متوجه تفاوت دوربین‌های DSLR با دوربین‌هاى Compact (دوربین‌هاى کوچک و غیرحرفه‌اى) از نظر نویزپذیرى شده باشید. مثلاً در دوربین‌های با سنسور فول فریم یا نیم فریم تا ایزوی ۴۰۰ و حتى ۸۰۰ وجود نویز در عکس محسوس نیست.
مثلاً این عکس در داخل اتاقى گرفته شده و من براى رسیدن به سرعت شاتر بالا و ثابت کردن سوژه (حرکت دست) ایزوى ۸۰۰ با دیافراگم ۴ را انتخاب کرده‌ام. البته به دلیل استفاده از لنز Canon EF 50mm f/1.4 امکان استفاده از دیافراگم بازتر بود اما من نمى‌خواستم عمق میدان بیش از حد کاهش پیدا کند.

براى اطلاعات بیشتر مى‌توانید به این و این آدرس مراجعه کنید.

یکى از قابلیت‌هایى که لنزهاى دوربین‌هاى دیجیتال به آن مجهز شده‌اند سیستم لرزش‌گیر است که در دوربین‌هاى Canon به نام Image Stabilization یا IS و در دوربین‌هاى Nikon به نام Vibration Reduction یا VR مشهور است. این سیستم همان‌طور که از اسمش پیداست به منظور ثبت تصاویر واضح‌تر و یا در اصطلاح شارپ‌تر طراحى شده است و تا حد امکان اثرات لرزش دست عکاس را خنثى مى‌کند. بدین ترتیب امکان عکاسى روى دست در محیط‌هاى کم‌نور با سرعت شاتر کمتر میسر خواهد بود. البته استثنایى نیز وجود دارد و آن اینکه در مواقعى که از سه‌پایه استفاده مى‌کنید براى دستیابى به عکسى شارپ‌تر باید لرزش‌گیر را غیرفعال کنید. علت چیست؟ در پاسخ باید بگویم بطور کلى سیستم لرزش‌گیر به گونه‌اى طراحى شده است که همواره به دنبال لرزش مى‌گردد. زمانى که دوربین روى سه‌پایه قرار دارد مسلماً هیچ لرزشى وجود ندارد و این مسئله با عملکرد سیستم لرزش‌گیر منافات دارد که در نتیجه این تداخل عکس گرفته شده به اندازه کافى شارپ نخواهد بود. البته در این حالت به جاى فشردن دستى دکمه شاتر بهتر است از ریموت (کنترل از راه دور) یا سلف تایمر دوربین استفاده کنید. با این وجود لنزهایى تولید شده‌اند که قابلیت تشخیص عکاسى با سه‌پایه را دارند و بطور خودکار لرزش‌گیر را غیرفعال مى‌سازند. بنابراین اگر لنز شما قابلیت tripod detection دارد نیازى به غیرفعال کردن لرزش‌گیر ندارید.

براى اطلاعات بیشتر مى‌توانید به اینجا و اینجا مراجعه کنید.