ديد نزديک

مطالب با موضوع ‘آموزش عکاسى’

در عکاسى داشتن تجهیزات حرفه‌اى و یا قرار گرفتن در شرایط یا محیط خاص مستلزم گرفتن عکس خوب نیست. البته درست است که موارد اشاره شده نقش مهمى در گرفتن عکس خوب دارند اما بسیارى عوامل دیگر هستند که توجه به آن‌ها شما را به یک عکاس حرفه‌اى تبدیل مى‌کند. یکى از این عوامل نور مناسب است. در ادامه مطلب شاهد دو عکس خواهید بود که توسط Michael Reichmann گرفته شده‌اند.
Read the rest of this entry »

در تنظیمات برخى از دوربین‌هاى DSLR حالتى به نام MLU یا Mirror lock-up (قفل آینه در بالا) وجود دارد که در این مطلب قصد دارم در مورد آن توضیح بدهم.
اولین بارى که با واژه Mirror lock-up برخورد کردم حین نوشتن مقاله‌اى در مورد معرفى و بررسى Nikon D200 در سایت عصر شبکه بود. آن زمان بطور تئورى نسبت به آن آشنایى پیدا کردم اما بعدها این حالت را بطور عملى با دوربین خودم (Canon 40D) امتحان کردم. براى فهم اینکه منظور از mirror lock-up چیست قبل از هر چیز باید در مورد مجموعه عملیاتى که حین فشردن دکمه شاتر انجام مى‌شوند آگاهى پیدا کنید. بدین منظور پیشنهاد مى‌کنم ابتدا به تصویر زیر توجه کنید.

همان‌طور که در تصویر مشخص است اجزاى اصلى داخلى دوربین‌هاى SLR (چه دیجیتال و چه آنالوگ) شامل فیلم یا سنسور (Film or Sensor)، شاتر (Shutter)، آینه (Mirror) و منشور پنج وجهى (Pentaprism) مى‌شود که آینه پشت لنز و در مقابل شاتر قرار گرفته و وظیفه‌ى انعکاس تصویر و نور به منشور و از آن به چشمى را بر عهده دارد. زمانى که دکمه شاتر فشرده مى‌شود آینه با سرعت بسیار زیادى به بالا پرتاب مى‌شود و شاتر باز مى‌شود تا فیلم یا سنسور در معرض نور قرار بگیرد. این حرکت مکانیکى بدلیل سرعت بالا لرزشى را حین گرفتن عکس به دوربین اعمال مى‌کند و سبب مى‌شود که عکس گرفته شده تا حد کمى محو (Blur)‌ شود. براى رفع این مشکل حالتى به نام Mirror lock-up معرفى شده که با فعال کردن آن زمانى که دکمه شاتر فشرده مى‌شود آینه بالا مى‌رود و در آنجا قفل مى‌شود (در این حالت چیزى در چشمى دیده نمى‌شود – در این حالت هنوز عکسى گرفته نشده است). سپس با فشردن دوباره‌ى شاتر، عکس گرفته مى‌شود و آینه نیز به جاى خود باز مى‌گردد. بنابراین علاوه بر استفاده از سه‌پایه و غیرفعال کردن لرزش‌گیر لنز، حالت Mirror lock-up نیز راه دیگرى است براى دستیبابى به یک عکس شارپ پیشنهاد مى‌شود.

اطلاعات بیشتر:
مفهوم Mirror lock-up
حالت Mirror lock-up

گاه‌گاه با زیر پا گذاشتن قواعد و قوانین عکاسى نتایج متفاوت و تاثیرگذارى خلق مى‌شود. به عنوان مثال ما همواره در پى آنیم که سوژه مورد نظرمان کامل فوکوس باشد و به اصطلاح عکس کاملاً شارپ باشد. اما آیا تاکنون تکنیک Out of Focus (خارج از فوکوس) را امتحان کرده‌اید؟ بدین منظور چندین روش وجود دارد:
• دوربین را روى بازترین دیافراگم (بالاترین اف) تنظیم کنید تا عمق میدان کم شود. سپس روى سوژه‌اى به غیر از سوژه‌ى اصلى در پیش‌زمینه یا پس‌زمینه فوکوس کنید. به این ترتیب سوژه (بسته به عدد اف) محو خواهد شد.
• توسط دکمه‌اى که روى لنز قرار دارد فوکوس خودکار (AF) را به فوکوس دستى (MF) تغییر دهید. اکنون از طریق چشمى سوژه را تحت نظر بگیرید و در همین حین حلقه مربوط به فوکوس دستى را آنقدر بچرخانید تا سوژه از فوکوس خارج و محو شود. اکنون دکمه شاتر را فشار دهید.
• با استفاده از فیلترها و یا ابزار Blur موجود در نرم‌افزارهاى ادیت عکس براحتى مى‌توان تمام عکس یا قسمت خاصى را بطور نرم‌افزارى محو کرد.

به عنوان مثال در این عکس که آن را “من مرده‌ام؟” (?Am I Dead) نامیده‌ام به جاى فوکوس روى آدم‌ها ترجیح داده‌ام که عکس خارج از فوکوس باشد تا حسى مرکب از توهم، ترس و جدایى بیشتر به مخاطب القا شود. این عکس در یکى از آب انبارهاى مخروبه بازار وکیل شیراز و با تغییر فوکوس خودکار به دستى گرفته شده است.

اطلاعات بیشتر:
گرفتن عکس‌هاى خارج از فوکوس
سیزده عکس زیباى خارج از فوکوس

حتماً مى‌دانید که در بسیارى از موزه‌ها و بناهاى تاریخى عکاسى با فلاش و سه‌پایه ممنوع است (البته پیشنهاد مى‌کنم خودتان مسئولیت به خرج دهید و براى جلوگیرى از تخریب آثار تاریخى حتى در نبود چنین قانونى با فلاش عکاسى نکنید). معمولاً نیز نورپردازى این نوع مکان‌ها به گونه‌اى است که نور محیط زیاد نیست و عکس‌ها به دلیل پایین بودن سرعت شاتر و لرزش دست تار خواهند شد. در اینجا راه‌حل استفاده از ایزوى بیشتر است. اما مفهوم ایزو در عکاسى چیست؟ براى دریافت این مسئله پیشنهاد مى‌کنم این مطلب را بخوانید.
Read the rest of this entry »

با آپلود این عکس نکته‌اى به ذهنم رسید که در این مطلب مى‌خواهم در مورد آن صحبت کنم. با طرح پرسشى این مطلب را آغاز مى‌کنم. آیا تاکنون به این مسئله برخورد کرده‌اید که پس از عکاسى از ساختمان، آبشار، جنگل، دریاچه و یا کوهى بزرگ آنچه که در عکس‌ها جلوه مى‌کند به اندازه چیزى که با چشمان خود دیده‌اید عظمت ندارند؟ باید بگویم این مسئله تنها به شما محدود نمى‌شود و در عکاسى منظره (Landscape photography) رایج است. در واقع دوربین به خودى خود قابلیتى ندارد که عظمت و مقیاس بزرگ یک منظره را ثبت کند. بنابراین این مسئله به عکاس و اینکه چطور مقیاس بزرگ یک منظره را به بیننده منتقل مى‌کند مربوط مى‌شود. بدین منظور نیز بسیارى از حرفه‌اى‌ها ترجیح مى‌دهند که هنگام عکاسى از منظره عناصر انسانى را به عکس‌هاى خود بیافزایند. بد نیست بدانید این مسئله یکى از اصول عکاسى معمارى است و وجود موجود زنده مقیاس مناسبى براى نشان دادن ابعاد ساختمان است. بنابراین بهتر است از این پس این مسئله را در نظر بگیرید و منتظر نمانید شخصى که در کادر شما است از کادر خارج شود. به عنوان مثال در عکسى که مشاهده مى‌کنید با حذف عنصر انسانى (زن چادرى) تخمین اینکه ارتفاع بنا چقدر است سخت مى‌شود.

یکى از قابلیت‌هایى که لنزهاى دوربین‌هاى دیجیتال به آن مجهز شده‌اند سیستم لرزش‌گیر است که در دوربین‌هاى Canon به نام Image Stabilization یا IS و در دوربین‌هاى Nikon به نام Vibration Reduction یا VR مشهور است. این سیستم همان‌طور که از اسمش پیداست به منظور ثبت تصاویر واضح‌تر و یا در اصطلاح شارپ‌تر طراحى شده است و تا حد امکان اثرات لرزش دست عکاس را خنثى مى‌کند. بدین ترتیب امکان عکاسى روى دست در محیط‌هاى کم‌نور با سرعت شاتر کمتر میسر خواهد بود. البته استثنایى نیز وجود دارد و آن اینکه در مواقعى که از سه‌پایه استفاده مى‌کنید براى دستیابى به عکسى شارپ‌تر باید لرزش‌گیر را غیرفعال کنید. علت چیست؟ در پاسخ باید بگویم بطور کلى سیستم لرزش‌گیر به گونه‌اى طراحى شده است که همواره به دنبال لرزش مى‌گردد. زمانى که دوربین روى سه‌پایه قرار دارد مسلماً هیچ لرزشى وجود ندارد و این مسئله با عملکرد سیستم لرزش‌گیر منافات دارد که در نتیجه این تداخل عکس گرفته شده به اندازه کافى شارپ نخواهد بود. البته در این حالت به جاى فشردن دستى دکمه شاتر بهتر است از ریموت (کنترل از راه دور) یا سلف تایمر دوربین استفاده کنید. با این وجود لنزهایى تولید شده‌اند که قابلیت تشخیص عکاسى با سه‌پایه را دارند و بطور خودکار لرزش‌گیر را غیرفعال مى‌سازند. بنابراین اگر لنز شما قابلیت tripod detection دارد نیازى به غیرفعال کردن لرزش‌گیر ندارید.

براى اطلاعات بیشتر مى‌توانید به اینجا و اینجا مراجعه کنید.

Source

در عکاسى از یک منظره نکته‌اى وجود دارد که رعایت کردن آن نتیجه کاملاً متفاوتى را به همراه دارد. این نکته در نظر گرفتن و انتخاب یک پیش‌زمینه مناسب است. اما شاید بپرسید منظور از پیش‌زمینه چیست؟
بطور کلى ساختار یک عکس منظره شامل سه قسمت پس‌زمینه (Background)، میان‌زمینه (Middleground) و پیش‌زمینه (Foreground) مى‌شود؛ که اگر عکس یا کادر را توسط دو خط افقى به سه قسمت مساوى تقسیم کنید تقریباً یک سوم بالاى کادر (دورترین قسمت نسبت به بیننده)، یک سوم وسط کادر و یک سوم پایین کادر (محوطه نزدیک به دوربین) به ترتیب مربوط به قسمت‌هاى پس‌زمینه، میان‌زمینه و پیش‌زمینه هستند. با این وجود اگر دقت کرده باشید بیشتر عکاسان مبتدى نسبت به قسمت پیش‌زمینه بى‌تفاوت هستند. این در حالیست که لحاظ کردن یک پیش‌زمینه خوب در عکس چشم بیننده را به سمت سوژه اصلى هدایت مى‌کند و به عکس عمق و پویایى مى‌بخشد. انتخاب یک پیش‌زمینه خوب هم کار دشوارى نیست. به عنوان مثال صخره‌ها، تعدادى درخت و یا حتى یک حصار چوبى مى‌تواند به عنوان یک پیش‌زمینه خوب در عکس مورد استفاده قرار بگیرد. البته توجه داشته باشید که باید دیافراگم را تا آنجا که مى‌توانید ببندید (عدد اف بالاتر) تا عمق میدان افزایش پیدا کند و تمام قسمت‌هاى مذکور در فوکوس باشند. علاوه بر عکس بالا، این عکس نیز مثال خوبى براى در نظر گرفتن پیش‌زمینه در یک عکس منظره است.

براى اطلاعات بیشتر مى‌توانید به اینجا و اینجا مراجعه کنید.

یکى از اشتباهاتى که بیشتر عکاسان آماتور مرتکب آن مى‌شوند تقسیم کادر به دو قسمت مساوى (به صورت افقى یا عمودى) است. معمولاً این مسئله زمانى اتفاق مى‌افتد که با منظره‌اى شامل زمین و آسمان یا دریا و آسمان روبرو هستید. اما اگر این تقارن را بر هم بزنید و فضاى بیشتر کادر را به بخش مهم‌تر اختصاص دهید نتیجه‌ى مطلوب‌ترى بدست خواهد آمد. به عنوان مثال در این عکس حدود چهار پنجم کادر به آسمان اختصاص داده شده است.

فرقى نمى‌کند که با چه نوع دوربین و براى چه منظور عکاسى مى‌کنید اما رعایت تنها چند نکته ساده در کادربندى سبب مى‌شود که عکس‌هاى زیباترى بگیرید و به مانند یک حرفه‌اى عکاسى کنید. در این مطلب قصد دارم در مورد یکى از اصلى‌ترین قوانین مربوط به ترکیب‌بندی (Composition) در عکاسی به نام “قانون یک سوم‌ها” (Rule of Thirds) صحبت کنم.

عکس ۲

بدین ترتیب که در این قانون بایستى حین عکاسى کادری که از درون چشمی (Viewfinder) یا روى صفحه نمایش دوربین مشاهده می‌کنید را بصورت افقی و عمودی تقسیم شده به سه قسمت تصور کنید. در واقع همان‌طور که در عکس ۲ مشاهده می‌کنید صفحه به ۹ مربع تقسیم می‌شود. تا اینجا حتماً متوجه دلیل نامگذاری این قانون شده‌اید. اما نکته اصلی قرار دادن نقاط مهم و قابل توجه سوژه در محل‌هاى تلاقى این خطوط است. رعایت این قانون به عکس شما توازن می‌بخشد و چشم بیننده به جای باقی ماندن در مرکز عکس به سمت آن نقطه حرکت می‌کند. البته خوشبختانه در برخى از دوربین‌ها قابلیت نمایش این خطوط روى صفحه نمایش (معمولاً gridlines نام دارد) وجود دارد.

عکس ۳

اما داستان به همین جا ختم نمى‌شود. به عنوان مثال در نظر بگیرید که مى‌خواهید از دوست خود عکس بگیرید. این بار به جاى اینکه او را در مرکز قرار دهید، به مانند عکس ۳ قانون یک سوم‌ها را رعایت کنید. اما با توجه به اینکه برخى از دوربین‌ها تنها قابلیت فوکوس تک‌نقطه‌اى در مرکز را دارند با فشردن دکمه شاتر مشاهده خواهید کرد که صورت دوست شما تار شده و به جاى آن پس‌زمینه واضح است. در واقع به دلیل اینکه فوکوس در مرکز و بر روى پس‌زمینه صورت گرفته دوست شما خارج از محدوده فوکوس (Out of Focus) است. راه‌حل چیست؟
بسیار ساده است، در این مواقع ابتدا صورت دوست خود و یا نقطه مورد نظر را در مرکز کادر قرار دهید، دکمه شاتر را تا نیمه فشار دهید تا دوربین در آن فاصله و روی آن نقطه فوکوس کند (هنگامى که دوربین با موفقیت فوکوس مى‌کند صداى بیپى شنیده می‌شود) سپس در حالی که دکمه شاتر را همان‌طور تا نیمه نگه داشته‌اید کادر مورد نظر را طبق قانون یک سوم‌ها ببندید و دکمه شاتر را تا آخر فشار دهید تا عکس شما ثبت شود.

براى اطلاعات بیشتر مى‌توانید به اینجا و اینجا مراجعه کنید.

این مطلب را در قالب فایل pdf دریافت کنید.