ديد نزديک

در قسمت اول سفرنامه هرات یکى از مواردى که عنوان شد مسئله امنیت در این شهر بود. هنوز هم روى حرفم هستم اما بد نیست بدانید که روز قبل از ورود ما به هرات در مسیر شهر تا فرودگاه بمبى منفجر شده بود و چند نفر کشته شده بودند! به علاوه عبور و مرور وانت‌هاى فورد مجهز به مسلسل که چهار سرباز افغان در پشت آن نشسته بودند علاوه بر معدود جیپ‌هاى هامر گروه ایساف (ISAF) گواه حساسیت بالاى منطقه بودند. این را گفتم که تمام جوانب ماجرا دست‌تان بیاید! با این مقدمه به سراغ ادامه سفرنامه هرات مى‌روم.

نماى بیرونى ارگ هرات

تفریحات افغان‌ها
پس از تاریک شدن هوا (در روز اول) به مشهورترین کافه هرات یعنى آبمیوه چهارفصل رفتیم و “شیر یخی” که بستنى مخصوص آنجا هست را سفارش دادیم. جالب اینکه در این کافه، در کنار آبمیوه‌هاى Nestle آبمیوه‌هاى تکدانه ایران نیز به چشم مى‌خورد! مقصد بعدى تخت صَفر بود که در شمال شرق هرات واقع شده و به دلیل قرار گرفتن روى تپه‌اى نسبتاً بلند مشرف به شهر است. روایت است که گوهرشاد بیگم به خواهش پدرش (ملاصفر گاوچران) تختى ساخته بوده تا ملاصفر بر آن بنشیند و چریدن گله گاو را مراقبت نماید. بعدها این منطقه به دلیل چشم‌اندازى که داشته است مورد توجه قرار گرفته و هم‌اکنون نیز تخت صفر یکى از بزرگ‌ترین پارک‌هاى هرات است.

شیریخى

رقابت میان آبمیوه‌هاى Nestle و تکدانه در هرات!

مسئله‌اى که باید به آن اشاره کرد وجود برق آن هم بطور ۲۴ ساعته در سرتاسر هرات است. در واقع زمانى که شب از تخت صفر به شهر بنگرید این مسئله را بخوبى احساس خواهید کرد. بعد از عکاسى از بام هرات راهى رستوران (به قول افغان‌ها رستورانت) یاس شدیم که تعریفش را قبلا شنیده بودیم. در این رستوران نیز پس از صرف سوپ، مانتو (گوشتى که دور آن را با نان یا خمیر پیچیده بودند) و شیشلیک سفارش دادیم که جمعا نفرى هشت هزار تومان شد!

نمایى از شهر هرات در هنگام غروب از تخت صفر

روز دوم
چند روزى که در هرات بودیم افغان‌ها برخورد بسیار دوستانه‌اى داشتند. مخصوصاً زمانى که متوجه مى‌شدند ایرانى هستیم ما را برادر خود مى‌خواندند و از خاطرات زندگى در ایران برایمان تعریف مى‌کردند. به علاوه از هر کمک و راهنمایى که از دست‌شان برمى‌آمد برایمان دریغ نمى‌کردند. به عنوان مثال صاحب هتل اجازه داد که به پشت‌بام هتل که تقریباً به تمام شهر مشرف بود برویم و از آنجا عکاسى کنیم. بعد از آنجا به ارگ هرات که از قلعه‌هاى معروف و تاریخى افغانستان هست رفتیم. این ارگ که تا همین اواخر پایگاه نظامیان دولتى بوده، هم اکنون در حال بازسازى و تبدیل شدن به موزه است. در واقع ورود به داخل آن ممنوع است چه برسد آنکه بخواهید عکاسى کنید. اما با هماهنگى‌هایى که با رئیس اداره اطلاعات و فرهنگ و توریزم ولایت هرات باستانی داشتیم اجازه ورود و عکاسى از آنجا به ما داده شد. نکته‌اى که در مورد ارگ هرات باید به آن اشاره کنم برج‌هاى آن است که به دلیل موقعیت ارگ و قرار گرفتن روى تپه‌اى نسبتا بلند به شهر اشراف دارند.

نماى هرات از پشت‌بام هتل بهارستان

نماى شهر از یکى از برج‌هاى ارگ هرات

بعد از ارگ چرخى در بازار آن اطراف زدیم و سپس راهى دروازه ملک (به دروازه ملک در قسمت اول سفرنامه اشاره شد) و باغ گوهرشاد بگم شدیم که در آن مقبره گوهرشاد واقع شده است. البته این باغ در میان افغان‌ها به باغ نسوان نیز معروف است و گویى براى زنان و دختران افغانى در نظر گرفته شده است. اما زمانى که ما آنجا بودیم کارگران مشغول بازسازى مقبره گوهرشاد بودند و این باغ رونقى نداشت. گفته مى‌شود در اطراف مقبره گوهرشاد مناره‌هایى وجود داشته که از آن‌ها تنها یک مناره و بقاى یک مناره دیگر باقى مانده است. آن مناره باقى مانده نیز اوضاع خوبى ندارد و کج شده است.

آرامگاه گوهرشاد بگم

قسمت اول را اینجا بخوانید
عکس‌هاى هرات را در اینجا ببینید

۱۷ نظر براى “سفر به هرات – قسمت دوم”