ديد نزديک

آرشيو براى ژانویه 2010

ارتقا و بهبود لنزهاى سرى L به دلیل کیفیت فوق‌العاده‌اى که دارند کار آسانى نیست اما با این وجود Canon توانسته است پس از حدود نه سال عملکرد و کیفیت یکى از محبوب‌ترین لنزهاى سرى L یعنى EF 70-200 f/2.8L IS USM را تا حدى بهبود بخشد. مدل جدید EF 70-200mm f/2.8L IS II USM نام گرفته است که علاوه بر به ارث بردن تمام خصوصیات بارز مدل پیشین طبق ادعاى Canon داراى سرعت بیشتر، عملکرد بهتر و کیفیت اپتیکال بالاتر است. در این لنز یک عدسى fluorite (ماده‌اى که از تغییر رنگ‌هاى طبیعى جلوگیرى مى‌کند) و پنج عدسى UD براى افزایش کیفیت اپتیکال و کاهش اثر chromatic aberration (اعوجاج رنگى – بروز رنگ‌هاى بنفش و آبى در لبه‌هاى سوژه) بکار رفته‌اند. به علاوه حداقل فاصله فوکوس به ۱٫۲ متر کاهش یافته است. اما مسئله مهم استفاده از نسل جدید لرزش‌گیر اپتیکال چهار استاپى برخلاف گونه سه استاپى مدل پیشین است. در عین حال این لنز به گونه‌اى طراحى شده که در برابر گرد و خاک و شرایط جوى نامناسب مقاوم است. البته بد نیست بدانید EF 70-200mm f/2.8L IS II USM نسبت به مدل پیشین بیست گرم سنگین‌تر شده است. هنوز خبرى در مورد قیمت این محصول منتشر نشده اما انتظار مى‌رود در ماه آپریل به بازار آمریکا عرضه شود.

اطلاعات بیشتر

در تنظیمات برخى از دوربین‌هاى DSLR حالتى به نام MLU یا Mirror lock-up (قفل آینه در بالا) وجود دارد که در این مطلب قصد دارم در مورد آن توضیح بدهم.
اولین بارى که با واژه Mirror lock-up برخورد کردم حین نوشتن مقاله‌اى در مورد معرفى و بررسى Nikon D200 در سایت عصر شبکه بود. آن زمان بطور تئورى نسبت به آن آشنایى پیدا کردم اما بعدها این حالت را بطور عملى با دوربین خودم (Canon 40D) امتحان کردم. براى فهم اینکه منظور از mirror lock-up چیست قبل از هر چیز باید در مورد مجموعه عملیاتى که حین فشردن دکمه شاتر انجام مى‌شوند آگاهى پیدا کنید. بدین منظور پیشنهاد مى‌کنم ابتدا به تصویر زیر توجه کنید.

همان‌طور که در تصویر مشخص است اجزاى اصلى داخلى دوربین‌هاى SLR (چه دیجیتال و چه آنالوگ) شامل فیلم یا سنسور (Film or Sensor)، شاتر (Shutter)، آینه (Mirror) و منشور پنج وجهى (Pentaprism) مى‌شود که آینه پشت لنز و در مقابل شاتر قرار گرفته و وظیفه‌ى انعکاس تصویر و نور به منشور و از آن به چشمى را بر عهده دارد. زمانى که دکمه شاتر فشرده مى‌شود آینه با سرعت بسیار زیادى به بالا پرتاب مى‌شود و شاتر باز مى‌شود تا فیلم یا سنسور در معرض نور قرار بگیرد. این حرکت مکانیکى بدلیل سرعت بالا لرزشى را حین گرفتن عکس به دوربین اعمال مى‌کند و سبب مى‌شود که عکس گرفته شده تا حد کمى محو (Blur)‌ شود. براى رفع این مشکل حالتى به نام Mirror lock-up معرفى شده که با فعال کردن آن زمانى که دکمه شاتر فشرده مى‌شود آینه بالا مى‌رود و در آنجا قفل مى‌شود (در این حالت چیزى در چشمى دیده نمى‌شود – در این حالت هنوز عکسى گرفته نشده است). سپس با فشردن دوباره‌ى شاتر، عکس گرفته مى‌شود و آینه نیز به جاى خود باز مى‌گردد. بنابراین علاوه بر استفاده از سه‌پایه و غیرفعال کردن لرزش‌گیر لنز، حالت Mirror lock-up نیز راه دیگرى است براى دستیبابى به یک عکس شارپ پیشنهاد مى‌شود.

اطلاعات بیشتر:
مفهوم Mirror lock-up
حالت Mirror lock-up

در نظر دارم تا در آینده‌اى نزدیک بخشى با عنوان “پادکست صوتى” را به وبلاگ بیافزایم. لطفا با شرکت در این پرسش‌نامه من را در این رابطه راهنمایى کنید.

گاه‌گاه با زیر پا گذاشتن قواعد و قوانین عکاسى نتایج متفاوت و تاثیرگذارى خلق مى‌شود. به عنوان مثال ما همواره در پى آنیم که سوژه مورد نظرمان کامل فوکوس باشد و به اصطلاح عکس کاملاً شارپ باشد. اما آیا تاکنون تکنیک Out of Focus (خارج از فوکوس) را امتحان کرده‌اید؟ بدین منظور چندین روش وجود دارد:
• دوربین را روى بازترین دیافراگم (بالاترین اف) تنظیم کنید تا عمق میدان کم شود. سپس روى سوژه‌اى به غیر از سوژه‌ى اصلى در پیش‌زمینه یا پس‌زمینه فوکوس کنید. به این ترتیب سوژه (بسته به عدد اف) محو خواهد شد.
• توسط دکمه‌اى که روى لنز قرار دارد فوکوس خودکار (AF) را به فوکوس دستى (MF) تغییر دهید. اکنون از طریق چشمى سوژه را تحت نظر بگیرید و در همین حین حلقه مربوط به فوکوس دستى را آنقدر بچرخانید تا سوژه از فوکوس خارج و محو شود. اکنون دکمه شاتر را فشار دهید.
• با استفاده از فیلترها و یا ابزار Blur موجود در نرم‌افزارهاى ادیت عکس براحتى مى‌توان تمام عکس یا قسمت خاصى را بطور نرم‌افزارى محو کرد.

به عنوان مثال در این عکس که آن را “من مرده‌ام؟” (?Am I Dead) نامیده‌ام به جاى فوکوس روى آدم‌ها ترجیح داده‌ام که عکس خارج از فوکوس باشد تا حسى مرکب از توهم، ترس و جدایى بیشتر به مخاطب القا شود. این عکس در یکى از آب انبارهاى مخروبه بازار وکیل شیراز و با تغییر فوکوس خودکار به دستى گرفته شده است.

اطلاعات بیشتر:
گرفتن عکس‌هاى خارج از فوکوس
سیزده عکس زیباى خارج از فوکوس

حتماً مى‌دانید که در بسیارى از موزه‌ها و بناهاى تاریخى عکاسى با فلاش و سه‌پایه ممنوع است (البته پیشنهاد مى‌کنم خودتان مسئولیت به خرج دهید و براى جلوگیرى از تخریب آثار تاریخى حتى در نبود چنین قانونى با فلاش عکاسى نکنید). معمولاً نیز نورپردازى این نوع مکان‌ها به گونه‌اى است که نور محیط زیاد نیست و عکس‌ها به دلیل پایین بودن سرعت شاتر و لرزش دست تار خواهند شد. در اینجا راه‌حل استفاده از ایزوى بیشتر است. اما مفهوم ایزو در عکاسى چیست؟ براى دریافت این مسئله پیشنهاد مى‌کنم این مطلب را بخوانید.
ادامه مطلب »

مدتى بود که به فکر طراحى و فارسى‌سازى قالب‌هاى وردپرس با نرم‌افزار Artisteer بودم. خوشبختانه پس از حدود دو روز کار مستمر و سر و کله زدن با تنظیمات مختلف اولین قالب وردپرس به نام “سیاه و سپید” را آماده کردم. این قالب ساختار ساده‌اى دارد و رنگ‌هاى اصلى بکار رفته در آن (همان‌طور که از اسمش پیداست) سیاه و سفید هستند. ابعاد ستون منوها و مطالب هم به گونه‌اى انتخاب شده‌اند که مى‌توان در مطالب از عکس‌هایى با عرض حداکثر ۵۵۰ پیکسل استفاده کرد. در واقع این مسئله براى افرادى مناسب است که مى‌خواهند وبلاگ و فتوبلاگ را با هم داشته باشند.
این قالب هیچ محدودیتى ندارد و کاملاً رایگان است. فقط توصیه مى‌کنم براى حفظ حقوق معنوى اینجانب لینک طراح که در پایین صفحه قید شده را حذف نکنید. توجه داشته باشید که این قالب با وردپرس فارسى نگارش ۲٫۸٫۵ تست شده است. با این وجود اگر به مشکلى برخوردید و یا اگر قسمتى کامل یا درست فارسى نشده بود من را در جریان بگذارید که آن را اصلاح کنم.

براى نصب قالب در وردپرس نیز بایستى مراحل زیر را طى کنید:
۱- فایل دانلود شده را از حالت فشرده خارج کنید.
۲- به کمک یک نرم‌افزار مدیریت Ftp پوشه SiahoSepid را درون پوشه themes (این پوشه در پوشه wp-content و در محلى که وردپرس را نصب کرده‌اید وجود دارد) آپلود کنید.
۳- وارد کنترل پنل وردپرس شوید و در قسمت “نمایش” روى لینک “پوسته‌ها” کلیک کنید.
۴- اگر مرحله دوم را بدرستى انجام داده باشید این قالب در فهرست قالب‌هاى قابل انتخاب وجود خواهد داشت. پس از یافتن آن تنها کافیست روى لینک “فعال کردن” کلیک کنید.
۵- از قالب “سیاه و سپید” لذت ببرید!

دریافت قالب سیاه و سپید براى وردپرس فارسى

دقیقاً یک هفته پیش بنا به دلایلى و در این فصل سرد راهى اردبیل شدم. البته بخت با من یار بود و دو روز اول با وجود باد سرد، هوا خوب و آسمان نیمه ابرى، تمیز و بسیار زیبا بود. هر چند که این سفر سفر عکاسى نبود اما با این حال من قبل از سفر در مورد این شهر و مکان‌هاى مناسب براى عکاسى تحقیق کردم تا در وقت آزاد سرى به آن‌ها بزنم. مطلبى که مى‌خوانید شرح کوتاهى از سفر سه روزه من به اردبیل است:
سفر به اردبیل با اتوبوس و با در نظر گرفتن تهران به عنوان مبدا (از ترمینال غرب – میدان آزادى) حدود ۹ الى ۱۰ ساعت بطول مى‌انجامد و حدود ۹ هزار تومان هزینه دارد. اگر خوش‌شانس باشید و در روشنایى روز به گردنه‌ى حیران برسید مى‌توانید از زیبایى طبیعت آن منطقه لذت ببرید. من هنگام طلوع به این گردنه رسیدم و بسیار افسوس خوردم که امکان نگه داشتن اتوبوس و عکاسى از طبیعت زمستانى این منطقه وجود ندارد!
در مورد محل اقامت بسیارى از دوستان هتل‌هاى سرعین را به دلیل تنوع و مناسب‌تر بودن قیمت‌ها پیشنهاد مى‌دادند. اما من به دلیل نداشتن وسیله نقلیه و اینکه مجبور بودم بخاطر کارهایم در اردبیل بمانم، هتل سه ستاره و تازه‌ساز سبلان را به عنوان محل اقامت انتخاب کردم؛ که متاسفانه در صبحى که به آنجا رسیدم تمام اتاق‌هاى یک تخته آن پر بودند و مجبور شدم به دنبال هتل دیگرى باشم. محض اطلاع شما باید بگویم اتاق‌هاى یک تخته این هتل شبى ۳۱ هزار تومان و سوئیت‌هاى این هتل در حدود ۷۰ هزار تومان است. در عین حال این هتل موقعیت مکانى خوبى دارد و در خیابان شیخ صفى (تقریباً مقابل بقعه شیخ صفى‌الدین اردبیلى) واقع شده است.
سرانجام من در هتل دو ستاره نگین (واقع در خیابان سیمترى در نزدیکى چهارراه ملت یا عالى‌قاپو – شماره تلفن: ۲۲۳۵۶۷۱-۰۴۵۱) ساکن شدم. این هتل اتاق‌هاى یک تخته ندارد اما هتل‌هاى دو تخته آن شبى ۲۹ هزار تومان است. هتل نگین هم در مرکز شهر واقع شده و به بازار و بقعه شیخ صفى بسیار نزدیک است. در واقع اگر اهل پیاده‌روى باشید به اکثر نقاط مهم شهر به آسانى دسترسى خواهید داشت.
مسجد جمعه یا جامع عتیق که در دوره سلجوقى بنا گردیده، اولین جایى بود که از آن دیدن کردم. البته آن زمان اجازه عکاسى از داخل آن (به دلیل مرمت) وجود نداشت. از سوى دیگر از نماى بیرونى مسجد نیز چیز زیادى باقى نمانده و عکاسى از آنجا تنها صرف اینکه زمانى در آنجا مسجد بزرگى بوده است معنا پیدا مى‌کند و دیگر هیچ!

نماى بیرونى مسجد جمعه اردبیل

پس از آنجا در امتداد رودخانه بالخلو حرکت کردم و از پل‌هاى قدیمى که مربوط به دوره صفویه هستند عکاسى کردم. از این پل‌ها مى‌توان به پل‌هاى یعقوبیه، سیدآباد (پیر مادر)، پل هفت چشمه و … اشاره کرد. در عین حال مى‌توانید در پارک‌هاى اطراف این پل‌ها (پارک ساحلى) توقف و استراحتى داشته باشید.

پارک ساحلى اردبیل

بقعه شیخ صفی‌الدین اردبیلی آخرین جایى بود که در آن روز از آن عکاسى کردم (البته در روزهاى بعد باز هم به آنجا رفتم). این مجموعه مهمترین مکان تاریخى اردبیل به حساب مى‌آید و در جایى خواندم که جزو یکى از پنج اثر مهم باستانى کشور است. این مجموعه در خیابان شیخ صفى (حد فاصل چهارراه امام و چهارراه عالى‌قاپو) واقع شده و شامل قسمت‌هاى مختلف مانند گنبد الله الله، مقبره شیخ صفى‌الدین، مقبره شاه اسماعیل و … مى‌شود. در مورد عکاسى از این مجموعه پیشنهاد مى‌کنم که یک لنز واید حتماً به همراه داشته باشید. این را به این خاطر مى‌گویم که جاى دادن گنبدهاى مقبره‌هاى این بنا در یک عکس به دلیل نزدیک بودن در ورودى  با لنزهاى معمولى امکان‌پذیر نیست. از سوى دیگر نکته بسیار مهم ممنوع بودن عکاسى با دوربین‌هاى حرفه‌اى (DSLR) در داخل مجموعه است که فوق‌العاده زیبا مى‌باشد (هر چند که من چند عکس گرفتم). قانونى که با آن مشکل دارم! بنابراین براى اینکه با متصدى آنجا سرشاخ نشوید بهتر است که یک کامپک (و ترجیحاً پایه) به همراه داشته باشید. در کنار این مجموعه نیز موزه باستان شناسى و نگارخانه خطائى وجود دارد که بازدید از آن خارج از لطف نیست. هر چند با وجود آزاد بودن عکاسى، چیزى براى عکس گرفتن ندارد. اگر هم که مى‌خواهید نقشه اردبیل را داشته باشید مى‌توانید آن را از فروشگاهى که در جنب در ورودى مجموعه واقع شده تهیه کنید.

ورودى بقعه شیخ صفى‌الدین اردبیلى

روز بعد را به بازار سرپوشیده و تاریخى آنجا اختصاص دادم که به دلیل مصادف شدن با ماه محرم و ازدحام مردم امکان عکاسى چندان وجود نداشت. اما نکته جالب توجه اهمیتى است که مردم اردبیل قلباً براى این ایام قائل‌اند. در واقع مراسم عزادارى (آن طور که صداى دسته‌ها به گوش مى‌رسید) از اوایل صبح تا پاسى از شب ادامه دارد و شهر رنگ و بوى دیگرى دارد. از دسته‌هاى عزادارى گرفته تا مغازه‌ها و دست‌فروش‌هایى که مشغول فروش زنجیر، کلاه‌هاى سیاه رنگ مخصوص عزادارى، سى‌دى‌هاى نوحه و … همه و همه به وفور در شهر قابل روئت‌اند. البته در کنار همه‌ى این‌ها بازار تخمه فروشى‌ها داغ بود و مردم شب یلدا را نیز از خاطر نبرده بودند!

فروش لباس، کلاه و زنجیر در ماه محرم

نکته دیگرى که نظرم را به خود جلب کرد ظاهر و پوشش پیرمردهاى اردبیلى بود. شاید چیزى که مى‌گویم آنچنان کلیت نداشته باشد اما آن طور که من دیدم پیرمردهاى آنجا کت و شلوارى، کلاه به سر (کلاه شاپو) با لپ‌هاى گل انداخته بودند!
علاوه بر مکان‌هایى که گفته شد دریاچه شورابیل، موزه مردم‌شناسى (حمام ظهیر الاسلام)، خانه‌هاى قدیمى (مانند خانه ابراهیمى) و … از مکان‌هاى دیدنى دیگرى هستند که من به دلیل مسائلى که به آن‌ها اشاره کردم از آن‌ها بازدید نکردم.
براى سوغات هم پیشنهاد مى‌کنم حلوا سیاه و عسل سبلان بخرید که در همان خیابان شیخ صفى به وفور پیدا مى‌شوند.

عکس‌هاى اردبیل را مى‌توانید در اینجا ببینید.

با آپلود این عکس نکته‌اى به ذهنم رسید که در این مطلب مى‌خواهم در مورد آن صحبت کنم. با طرح پرسشى این مطلب را آغاز مى‌کنم. آیا تاکنون به این مسئله برخورد کرده‌اید که پس از عکاسى از ساختمان، آبشار، جنگل، دریاچه و یا کوهى بزرگ آنچه که در عکس‌ها جلوه مى‌کند به اندازه چیزى که با چشمان خود دیده‌اید عظمت ندارند؟ باید بگویم این مسئله تنها به شما محدود نمى‌شود و در عکاسى منظره (Landscape photography) رایج است. در واقع دوربین به خودى خود قابلیتى ندارد که عظمت و مقیاس بزرگ یک منظره را ثبت کند. بنابراین این مسئله به عکاس و اینکه چطور مقیاس بزرگ یک منظره را به بیننده منتقل مى‌کند مربوط مى‌شود. بدین منظور نیز بسیارى از حرفه‌اى‌ها ترجیح مى‌دهند که هنگام عکاسى از منظره عناصر انسانى را به عکس‌هاى خود بیافزایند. بد نیست بدانید این مسئله یکى از اصول عکاسى معمارى است و وجود موجود زنده مقیاس مناسبى براى نشان دادن ابعاد ساختمان است. بنابراین بهتر است از این پس این مسئله را در نظر بگیرید و منتظر نمانید شخصى که در کادر شما است از کادر خارج شود. به عنوان مثال در عکسى که مشاهده مى‌کنید با حذف عنصر انسانى (زن چادرى) تخمین اینکه ارتفاع بنا چقدر است سخت مى‌شود.